Serwisy Wolters Kluwer SA
Nasze strony:
Zobacz film promocyjny

Nasze serwisy

Pokaż

Serwis Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych to nowoczesny program, w którym znajdziesz wszystkie treści i dokumenty niezbędne w codziennej pracy. Nie musisz już poszukiwać potrzebnych informacji w różnych miejscach – program zawiera nie tylko akty, orzeczenia i komentarze ale również edytowalne wzory dokumentów.

Pomożemy Ci rozwiązać wszystkie zadania wynikające z Twoich obowiązków kadrowo-płacowych!

Więcej informacji
Serwis Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Kompendium zawsze aktualnej wiedzy

Kadry

Wymiar urlopu wypoczynkowego - 20 czy 26 dni?

Komentarz dotyczy zasad obliczenia wymiaru urlopu wypoczynkowego. Uwzględniono m.in. problematykę urlopowego stażu pracy (okresów do niego wliczanych i jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy) oraz urlopu uzupełniającego. Wskazano także na regulacje szczególne, przyznające pewnym grupom pracowników uprawnienie do urlopu wypoczynkowego w wyższym wymiarze. Zagadnienia te zilustrowano praktycznymi przykładami.
W ramach topiku:
Urlopy i zwolnienia od pracy
Warto wiedzieć: Minimalny wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi 20 dni.
Kadry

1. Uwagi ogólne

Wymiar urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w trakcie roku kalendarzowego został określony ustawowo i może wynosić 20 albo 26 dni, w zależności od tego, jaki urlopowy staż pracy posiada pracownik. Jest to oczywiście podstawowy wymiar przysługujący pracownikowi zatrudnionemu w pełnym wymiarze czasu pracy przez cały rok kalendarzowy i dotyczy pracowników, którzy nie są objęci przepisami szczególnymi (zob. pkt 4 komentarza).

Wymiar urlopu przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do jego wymiaru czasu pracy, biorąc za podstawę wymiar określony w art. 154 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy – dalej k.p. Niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.

W świetle powyższego, dla ustalenia przysługującego pracownikowi wymiaru urlopu kluczowe jest ustalenie długości jego urlopowego stażu pracy. Choć ustawodawca wskazał w przepisach k.p., w jaki sposób należy go obliczać, w praktyce sprawia to pracodawcom wiele problemów.

2. Urlopowy staż pracy

Jak wynika z art. 154 k.p., wymiar urlopu przysługującego pracownikowi nie jest uzależniony od rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanego stanowiska, czy też zakładowego stażu pracy. Jedyne co go warunkuje to ogólny staż pracy, jaki pracownik osiągnął w czasie całego swojego zatrudnienia, powiększony o okresy równorzędne i wskazane w k.p. okresy nauki.

Na podstawie art. 154 § 1 pkt 1 k.p. minimalny wymiar urlopu wypoczynkowego wynosi 20 dni. Prawo do urlopu w wyższym wymiarze (26 dni) pracownik nabywa po osiągnięciu co najmniej dziesięcioletniego stażu pracy.

W art. 1541 § 1 k.p. ustawodawca wskazał wprost, że do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia, bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku pracy.

2.1. Jednoczesne pozostawanie w dwóch lub więcej stosunkach pracy

Jak wynika z art. 1541 § 2 k.p., w przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej stosunkach pracy wliczeniu do urlopowego stażu pracy podlega także okres poprzedniego niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej przed nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy.

Oznacza to, że w przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch stosunkach pracy, pracodawca zatrudniający pracownika jako drugi musi zaliczyć do jego urlopowego stażu pracy także okres niezakończonego jeszcze zatrudnienia przypadający przed dniem nawiązania przez niego stosunku pracy z tym pracownikiem.

Problemy z tak obliczanym okresem zatrudnienia pracownika pojawiają się w sytuacji, gdy jednocześnie pozostaje on nie w dwóch, ale np. w trzech stosunkach pracy i każdy z nich został nawiązany w innym czasie.

Jak wskazuje się w doktrynie, w takich przypadkach, należy pamiętać o tym, że okresy z pierwszego i drugiego zatrudnienia nie mogą być zaliczone do urlopowego stażu pracy podwójnie, tzn. nie mogą się dublować.

Przykład

Anna G. została zatrudniona w firmie X w dniu 1 stycznia 2012 r. W dniu 1 marca 2013 r. podjęła dodatkowe zatrudnienie w firmie Y, a w dniu 1 czerwca 2013 r. w firmie Z. Zgodnie z przedstawionymi powyżej zasadami, do urlopowego stażu pracy tej pracownicy należy zaliczyć w firmie Y także zatrudnienie w firmie X obejmujące okres od 1 stycznia 2012 r. do 28 lutego 2013 r. Natomiast w firmie Z do urlopowego stażu pracy należy zaliczyć zatrudnienie obejmujące okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 maja 2013 r.

Trudności o charakterze praktycznym sprawia pracodawcom i pracownikom także kwestia odpowiedniego udokumentowania niezakończonych okresów zatrudnienia w sposób mogący być podstawą zaliczenia ich do urlopowego stażu pracy pracownika. Skoro stosunek pracy nie został jeszcze zakończony, pracownik nie dysponuje przecież świadectwem pracy dokumentującym okres zatrudnienia. Tymczasem obowiązujące przepisy nie wskazują, w jaki inny sposób okres ten może zostać udokumentowany. W piśmiennictwie wskazuje się, że najczęściej spotykanymi w praktyce sposobami są w tym wypadku:

a) złożenie przez pracownika oświadczenia o czasie trwania niezakończonego stosunku pracy;

b) wydanie przez pracodawcę zaświadczenia o czasie trwania niezakończonego stosunku pracy.

2.2. Wliczanie okresów nauki do stażu pracy

Możliwość zaliczenia do urlopowego stażu pracy okresów nauki wynika z art. 155 § 1 k.p. W przepisie tym ustawodawca określił także, ile lat należy wliczyć do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu z tytułu ukończenia poszczególnych szkół.

I tak, z tytułu ukończenia:

1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,

2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat,

3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych (równorzędnych) szkół zawodowych - 5 lat,

4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata,

5) szkoły policealnej - 6 lat,

6) szkoły wyższej - 8 lat.

W praktyce pracodawcy często mają wątpliwości związane z tym, jakie wykształcenie w rozumieniu przepisów urlopowych ma pracownik posiadający licencjat. Tymczasem jak wynika z przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym licencjat jest jednym z tytułów zawodowych nadawanych przez szkoły wyższe.

Wątpliwości pracodawców rodzi też często przypadek uzyskania przez pracownika świadectwa ukończenia liceum ogólnokształcącego na podstawie egzaminów eksternistycznych. Pracodawcy bardzo często zadają sobie wówczas pytanie, czy w takiej sytuacji należy zaliczać do urlopowego stażu pracy okres wskazany w art. 155 k.p., czy też nie. Jak wynika z art. 10 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty osoba, która ukończyła 18 lat może uzyskać świadectwo ukończenia szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum ogólnokształcącego po zdaniu egzaminów eksternistycznych przeprowadzanych przez okręgową komisję egzaminacyjną. Skoro tak, to na podstawie art. 155 k.p. do jej urlopowego stażu pracy należy zaliczyć odpowiedni okres wskazany w tym przepisie.

Co istotne, okresy nauki wskazane w pkt 1-6 art. 155 § 1 k.p. nie podlegają sumowaniu. Oznacza to, że jeśli pracownik np. ukończył szkołę wyższą, to do jego stażu pracy należy zaliczyć z tego tytułu 8 lat. Nie podlega już jednak wówczas zaliczeniu do tego stażu okres z tytułu ukończenia szkoły średniej, mimo że pracownik tę szkołę ukończył.

Przykład

Joanna F. podejmując zatrudnienie w Firmie X przedłożyła świadectwa ukończenia liceum ogólnokształcącego i szkoły wyższej. Oczekiwała, że pracodawca zaliczy z tego tytułu do jej urlopowego stażu pracy 12 lat. Niestety, na gruncie obowiązujących przepisów okresy nauki wskazane w art. 155 § 1 pkt 1-6 k.p. nie podlegają sumowaniu i pracodawca może zaliczyć do okresu, od którego zależy wymiar urlopu tej pracownicy jedynie 8 lat.

Kolejną kwestią wzbudzającą na gruncie zaliczania okresów nauki do urlopowego stażu pracy wątpliwości zarówno pracodawców, jak i pracowników jest problem pobierania nauki w czasie zatrudnienia. Ustawodawca wskazał wprost w art. 155 § 2 k.p., że jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym była pobierana nauka, bądź okres nauki, zależnie od tego, co jest korzystniejsze dla pracownika.

Przykład

Grzegorz H. został zatrudniony w Firmie X w dniu 1 stycznia 2013 r. Podejmując zatrudnienie przedłożył dyplom ukończenia szkoły wyższej (studiował w latach 2007-2012) i świadectwo pracy obejmujące zatrudnienie w okresie od 1 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2012 r. W takiej sytuacji pracodawca – Firma X, obliczając urlopowy staż pracy Grzegorza H. musi rozważyć, czy korzystniejsze dla pracownika będzie wliczenie do niego 8 lat z tytułu ukończenia szkoły wyższej, czy też zaliczenie 4 lat z tytułu ukończenia średniej szkoły ogólnokształcącej i 3,5 roku z tytułu poprzedniego zatrudnienia. W tym wypadku oczywistym jest, że korzystniejszym dla pracownika będzie zaliczenie do urlopowego stażu pracy okresu nauki.

Współczynnik urlopowy w 2017 r. - niezbędny by obliczyć ekwiwalent! Współczynnik urlopowy w 2017 r. - niezbędny by obliczyć ekwiwalent! 28-12-2016 Szkolenie

2.3. Inne niż zatrudnienie okresy zaliczane do urlopowego stażu pracy

Choć co do zasady wymiar urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi zależy od jego stażu pracy, istnieje cały szereg okresów, które co do zasady nie są okresami zatrudnienia, a jednak są traktowane albo mogą być traktowane pod pewnymi warunkami jako okresy równorzędne z zatrudnieniem i zaliczane do urlopowego stażu pracy. Podstawą takiego zaliczenia mogą być zarówno przepisy k.p., jak i przepisy szczególne. I tak, na podstawie przepisów k.p. do urlopowego stażu pracy pracownika należy zaliczyć m.in.:

1) okres, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników (art. 361 § 2 k.p);

2) okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który pracownikowi przyznano odszkodowanie w związku z przywróceniem go do pracy (art. 51 § 2 k.p.);

3) okres urlopu bezpłatnego udzielonego młodocianemu uczniowi szkoły dla pracujących, w okresie ferii szkolnych, na jego wniosek (art. 205 § 4 k.p.);

4) okres pobierania świadczeń z ubezpieczenia społecznego po rozwiązaniu przez pracodawcę umowy o pracę za wypowiedzeniem z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy (art. 177 § 4 k.p.);

5) okres urlopu wychowawczego (art. 1865 k.p.);

6) okres pobierania stypendiów sportowych (§ 1 rozporządzenia Ministra Edukacji

Narodowej i Sportu z dnia 20 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zaliczania okresów pobierania stypendiów sportowych do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze wynikające ze stosunku pracy).

Na podstawie przepisów szczególnych zaliczeniu do urlopowego stażu pracy podlegają m.in.:

1) okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi powołanemu do pełnienia z wyboru funkcji związkowej poza zakładem pracy, jeżeli z wyboru wynika obowiązek wykonywania tej funkcji w charakterze pracownika (art. 25 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych);

2) okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na czas sprawowania funkcji członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - art. 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji;

3) okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na okres skierowania do pracy za granicą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem – dalej r.p.r.b.e., a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - jeżeli pracownik podjął zatrudnienie u macierzystego pracodawcy w terminie przewidzianym w tym rozporządzeniu (art. 89 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) - dalej u.p.z.;

4) okres zatrudnienia za granicą pracownika, który nie pozostawał w stosunku pracy przed skierowaniem do pracy za granicą na podstawie r.p.r.b.e. (art. 89 ust. 3 u.p.z.);

5) okres zatrudnienia za granicą pracownika, któremu udzielono urlopu bezpłatnego na okres skierowania do pracy za granicą na podstawie r.p.r.b.e., a który nie podjął pracy u macierzystego pracodawcy po zakończeniu pracy za granicą lub podjął pracę u macierzystego pracodawcy, lecz po upływie terminu przewidzianego w rozporządzeniu (art. 89 ust. 3 u.p.z.);

6) okres pobierania uposażenia przez posła lub senatora (art. 28 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora;

7) udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego;

8) okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej i byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień międzynarodowych przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r. (art. 89 ust. 1 u.p.z.);

9) okres pracy nakładczej, w którym wykonawca uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości co najmniej 50% najniższego wynagrodzenia w tym okresie (§ 32 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą;

10) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka (art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, dalej u.w.o);

11) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem (art. 1 u.w.o.);

12) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (art. 1 u.w.o.);

13) okresy wykonywania przez skazanego po dniu 31 sierpnia 1998 r. odpłatnego zatrudnienia, z wyłączeniem pracy wykonywanej na podstawie umów cywilnoprawnych (art. 128 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, dalej k.k.w.);

14) okresy pracy skazanego, wykonywanej przed 1 września 1998 r., pod warunkiem, że praca była wykonywana w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego pracownika w danym zawodzie (art. 255 k.k.w. w związku z art. 491 § 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks karny wykonawczy);

15) okres odbywania czynnej służby wojskowej (art. 120 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej);

16) okres pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 121 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych);

17) pod pewnymi warunkami okres służby w:

a) Policji (art. 80 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji);

b) Straży Granicznej (art. 84 ustawy z dnia z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej);

c) Państwowej Straży Pożarnej (art. 70 ustawy z dnia z dnia 24 sierpnia 1991 r. Państwowej Straży Pożarnej);

18) okres służby w:

a) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu (art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - dalej u.ABW);

b) Urzędzie Ochrony Państwa (art. 222 u.ABW);

c) Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym);

19) okres pobierania:

a) zasiłków dla bezrobotnych;

b) stypendiów pobieranych w trakcie szkolenia i stażu pracowniczego absolwentów (art. 79 u.p.z.);

20) okres pobierania świadczenia pieniężnego przez mianowanego urzędnika państwowego w związku z rozwiązaniem z nim stosunku pracy z powodu likwidacji lub reorganizacji urzędu (art. 131 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych);

21) okresy działalności kombatanckiej, równorzędnej z kombatancką, okres podlegania represjom wojennym i okresu powojennego (art. 9 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego) – dalej u.k.o.r.w.

3. Urlop uzupełniający

Jak wiadomo, wymiar urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art. 154 § 1 k.p. jest uzależniony od stażu pracy danego pracownika. Konsekwencją tego jest to, że z upływem czasu ulega on zmianie pociągając za sobą zmianę w zakresie uprawnień urlopowych pracownika. Jak wynika z art. 158 k.p., pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający.

Jednym z pytań, które pracodawcy zadają sobie w związku z tą problematyką jest to, czy gdy pracownik nabywa prawo do urlopu w wyższym wymiarze w trakcie roku kalendarzowego, należy udzielić mu urlopu uzupełniającego w wymiarze proporcjonalnym.

Jeśli pracownik jest zatrudniony u danego pracodawcy przez cały rok kalendarzowy, urlop ten przysługuje mu w pełnym wymiarze, a więc w wymiarze 6 dni. Obliczenie proporcjonalne znajduje zastosowanie tylko w przypadku, gdy pracownik nabędzie prawo do urlopu w wyższym wymiarze u pracodawcy, u którego jest zatrudniony jedynie przez część roku kalendarzowego.

Przykład 1

Jan K. zatrudniony w Firmie X od grudnia 2012 r. w dniu 10 lipca 2013 r. uzyskał staż pracy uprawniający go do urlopu w wyższym wymiarze. Pracodawca powziął wątpliwości, czy w związku z tym, że pracownik nabył do niego prawo w trakcie roku kalendarzowego, należy udzielić go w wymiarze proporcjonalnym. Wątpliwości pracodawcy są bezpodstawne – skoro pracownik jest zatrudniony przez cały rok kalendarzowy, ma prawo do urlopu uzupełniającego w pełnym wymiarze.

Przykład 2

Anna K. została zatrudniona w Firmie Z w dniu 1 lipca 2013 r. Na podstawie urlopowego stażu pracy przysługiwał jej urlop wypoczynkowy w wymiarze 20 dni. Z dniem 31 października nabyła prawo do urlopu w wyższym wymiarze.

W takiej sytuacji wymiar urlopu uzupełniającego przysługującego pracownicy należy obliczyć proporcjonalnie. Pracownicy będą więc przysługiwały 3 dni urlopu uzupełniającego.

W związku z nabyciem przez pracownika prawa do urlopu wypoczynkowego w wyższym wymiarze, często pojawia się pytanie, czy pracodawca jest zobowiązany do przekazania pracownikowi informacji, o której mowa w art. 29 § 3 k.p.

Jak wynika z tego przepisu, pracodawca informuje pracownika na piśmie, nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę, o obowiązującej dobowej i tygodniowej normie czasu pracy, częstotliwości wypłaty wynagrodzenia za pracę, urlopie wypoczynkowym oraz długości okresu wypowiedzenia umowy, a jeżeli pracodawca nie ma obowiązku ustalenia regulaminu pracy - dodatkowo o porze nocnej, miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia oraz przyjętym sposobie potwierdzania przez pracowników przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności w pracy. Wprowadzenie do k.p. tego przepisu miało na celu dostosowanie obowiązujących przepisów do postanowień dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy.

W art. 29 § 3 k.p. jest wyraźnie mowa o informacji, której należy udzielić pracownikowi nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę i dotyczącej sytuacji pracownika, w której się w danym momencie znajduje. Żaden przepis nie nakłada na pracodawcę obowiązku aktualizowania tej informacji w czasie trwania stosunku pracy. Wyżej wymieniona dyrektywa przewiduje co prawda obowiązek informowania pracowników o wszelkich zmianach istotnych warunków stosunku pracy, ale postanowienia art. 29 § 4 k.p., które miały być odzwierciedleniem tego obowiązku w polskich przepisach zawężają nieco jego zakres i wspominają jedynie o "zmianie warunków umowy o pracę". Oznacza to, że pracodawca nie jest obowiązany do każdorazowego informowania pracownika na piśmie o zmianie warunków stosunku pracy, która nastąpiła samoistnie np. z mocy prawa.

Warto jednak wskazać, iż w doktrynie pojawiają się także głosy odmienne dotyczące interpretacji tego przepisu, zgodnie z którymi chociaż nie wynika to wprost z art. 29 § 3 k.p., należy przyjąć, że pracodawca ma obowiązek aktualizacji informacji w czasie trwania stosunku pracy i dotyczy to także tych informacji, które zależą od okresu zatrudnienia (por. B. Wagner [red.], Kodeks pracy. Komentarz, Gdańsk 2004, s. 149). Głosy te pozostają jednak w znacznej mniejszości, a taka interpretacji postanowień art. 29 § 3 i 4 k.p. wydaje się nie mieć uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

4. Przepisy szczególne

Jak zostało wspomniane na wstępie, istnieje szereg przepisów szczególnych przyznających pewnym grupom pracowników uprawnienie do urlopu wypoczynkowego w wyższym wymiarze niż określony w art. 154 k.p. Do mających największe znaczenie praktyczne należą przepisy dotyczące:

1) pracowników młodocianych (art. 205 k.p.);

2) osób zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (art. 19 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,);

3) nauczycieli (art. 64 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela);

4) nauczycieli akademickich (art. 133 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym),

5) sędziów (art. 92 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych);

6) prokuratorów (art. 52 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze).

Ponadto także przepisy dotyczące:

1) pracowników socjalnych (art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej);

2) kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli (art. 79 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli);

3) pracowników naukowych i badawczo-technicznych zatrudnionych w instytutach badawczych (art. 41 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych);

4) członków personelu dyplomatyczno-konsularnego (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej, dalej u.s.z.);

5) członków służby zagranicznej (art. 34 ust. 2 u.s.z.);

6) inwalidów wojennych pozostających w zatrudnieniu (art. 19 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin);

7) kombatantów i osób represjonowanych (art. 10 u.k.o.r.w.).

Serwis Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Więcej informacji i narzędzi znajdziesz w programie Serwis Prawa Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Bądź na bieżąco ze zmianami prawnymi i korzystaj z aktualnych materiałów Sprawdź 

 
lista dokumentów

Produkty polecane

Delegowanie pracowników za granicę

Wejście w życie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia...
Cena: 159.00
Promocja: 143.10 zł

Zarządzanie zasobami ludzkimi w organizacji

W czwartym, zaktualizowanym i rozszerzonym, wydaniu książki, która w sposób kompleksowy ujmuje...
Cena: 149.00
Promocja: 134.10 zł

Projektowanie systemów premiowych

Nie ma drugiego takiego narzędzia w obszarze HR, które byłoby tak ważnym elementem oddziaływania na...
Cena: 69.00
Promocja: 62.10 zł

 

Czytaj kolejny
artykuł

Zakaz konkurencji w pigułce